لب بگذار بر لبم تا که برد جان از جان من
چو پروانه که بر گلبرکت نشینم
بیاسایم وبنوشم ز شهد وجودت ای جان من
چو منصورخود بر دار کشم
پریشان مکن آتش مکش بر جان من
جسم بی جانییم و نیست روحی بر جان من
روشن بنما ز گرمای وجودت ای جان من
چو گرفتارم و در دستات اسیر
رهایم کن جان برون بردی از جان من
گر باختم دار و ندارم در زندگی
زندگی بخشیدی به این رسوا ای جان من
No comments:
Post a Comment